De glimlach van Papito

Op donderdag 26 april 2007 was het dan eindelijk zover. ’s Morgens vroeg vertrokken we naar Schiphol met als eindbestemming Curacao. Met we bedoel ik Jan-Willem, Mariëlle (is die ik), onze dochter Nikki (9), onze zoon Tim (6) en mijn moeder Dini. Voor Nikki was het erg spannend, voor de eerste keer met het vliegtuig op vakantie en dan nog wel zover. Tim, die autistisch is, had geen idee wat er ging gebeuren.  We keken al een tijdje uit naar deze bijzondere vakantie. Tim ging namelijk dolfijntherapie volgen.  Waar ik vooral tegen op zag was de lange vliegreis. Tim is namelijk een zeer aktief ventje dat nog geen minuut stil kan zitten!

De vliegreis was een openbaring. Tim deed het geweldig. Hij bleef netjes op zijn stoel zitten, heeft leuk gespeeld, lekker geslapen en geluierd. De slaappilletjes konden dus in de tas blijven zitten. Ook Nikki vond de vliegreis geweldig.  Rond een uur of half vijf lokale tijd kwamen we in ons hotel aan.  Gelukkig hadden we nog een paar dagen voordat de dolfijntherapie zou beginnen, zodat de kinderen aan het tijdsverschil van 6 uur konden wennen.

Kennismaking op het CDTC 

Op zondagavond was er een kennismakingsbijeenkomst. Hier werd ons het een en ander over de therapie verteld en konden we kennis maken met de therapeute van Tim voor de komende 2 weken. Tim zou gaan werken met Floor (de therapeute), Meriam (assistente), Aimee (dolfijntrainster) en niet te vergeten Papito de dolfijn. Maandagochtend, Koninginnedag, was het dan eindelijk zover! Na een uitgebreid gesprek met Floor over Tim, ons gezin, de doelstellingen, begon het dan eindelijk. Even ter verduidelijking: onze hoofddoelstelling was functioneel spreken van Tim. Tim praatte bijna niet (een paar woordjes). Alles wist hij tot nu toe duidelijk maken door je mee te trekken en te wijzen. Gelukkig is het een heel volhardend ventje dat niet snel opgeeft. Hij bleef net zolang aanhouden totdat je begreep wat hij wilde. Tim vond het allemaal wat vreemd die eerste dag. Allemaal nieuwe gezichten. Hij begon dan ook te huilen toen hij mee naar binnen moest voor de voorbereiding.

De eerste dagen was het niet alleen voor Tim wennen. Ook Floor moest uitzoeken op welke manier ze Tim het beste kon benaderen en stimuleren. Ook had Tim de dag na aankomst een ongeluk gehad waardoor zijn arm in het verband zag. Hier had hij nog duidelijk last van en was ook bang om de arm onder water te houden. Gelukkig maakte het trainen met Papito de eerste 2 dagen veel goed. Tim is dol op water, zand en dieren. Nou van alle drie de dingen was voldoende “voorraad”. Na iedere sessie is een evaluatie van een half uur. Daarin werden allerlei dingen besproken die goed gingen, die nog niet goed liepen, vragen over reakties van Tim die bij Floor niet geheel duidelijk waren etc. Na 2 dagen was het contact er met Floor. Vanaf die dag ging het als een speer. Elke dag werden de berichten positiever. Wij merkten de eerste week nog weinig verandering in het gedrag en de spraak van Tim. Toch vertelde Floor na de laatste sessie van de eerste week dat in week twee begonnen zou worden met het maken van zinnetjes.

Family Swim! 

Maar voordat dat zou gaan gebeuren waren wij eerst aan de beurt. Op zondag mochten Jan-Willem, Nikki en ik gaan zwemmen met Papito. Zo zouden wij ook een klein beetje kunnen ervaren hoe het voor Tim was.  Het was een absoluut geweldige ervaring voor ons alledrie. Wat een bofkont was die Tim toch. Nikki genoot volop en mocht diverse spelletjes met Papito doen.
Op maandag gingen we alweer onze tweede week in. Tim deed enorm zijn best tijdens de voorbereiding en in het water met Papito. Wij keken trots toe vanaf de kant. We konden alles goed volgen, maar helaas niets horen. Toen we die maandag terug naar ons hotel gingen en daar een beetje aan het uitpuffen waren zei Tim opeens “mama, mag ik (prikkend met zijn vingertje op zijn borst) drinken?”

Het is een onbeschrijfelijk gevoel wat je dan krijgt, je staat met je mond vol tanden. Tim die nog nooit iets gevraagd had, vroeg ineens in een keurige zin om drinken. Na goed gedrag volgt natuurlijk de beloning, dus snel ranja gehaald. Tim had er kennelijk ook plezier in want hij vroeg die dag om een boterham, een cracker, een ijsje, nog meer ranja.  Al die woorden zaten al in dat kleine hoofdje. Achteraf heb ik het idee dat door de dolfijntherapie een soort blokkade die er was is opgeheven. Vol trots vertelden we de volgende dag de resultaten aan Floor. Die hele week ging Tim als een speer. Floor leerde ons dat alles wat Tim wilde hebben hij voortaan moest vragen. In het begin leverde dat enige frustratie bij Tim op. Hij was gewend alles te krijgen wat hij vroeg, simpelweg door je mee te trekken en te wijzen. Nu leek het wel alsof niemand hem meer begreep. Toch had hij snel genoeg door hoe het werkte.

Na een week hard werken was de laatste therapiedag aangebroken. Alsof Tim dit wist. Hij haalde alles uit de kast: super inzet, vrolijk en continue lachend, charmeur op en top. De tijd van afscheid nemen was aangekomen. We hadden voor iedereen een grote dolfijn gemaakt met daarop een fotocollage.  Dit was dik en dubbel verdiend. Het is geweldig zoals alle families bij het CDTC worden ontvangen. Ze zijn daar allemaal super professioneel maar brengen het op een super persoonlijke en hartelijke manier. De kinderen komen op de eerste plaats, worden altijd als eerste begroet en aangesproken, daarna komen de ouders en overige familieleden. Dit is ook zoals het hoort. Ook met de dolfijnen wordt respectvol omgegaan.

We hebben het nu de hele tijd over Tim gehad, maar ook Nikki heeft een superleuk Brusjesprogramma gehad. Ze heeft veel geleerd over de dieren en planten in de zee. Er wordt op een speelse manier veel informatie gegeven en er wordt ze ook nog respect voor de natuur bijgebracht. Naast alle dieren die ze gezien heeft, was er ook iedere dag tijd om te gaan snorkelen. Wij als ouders en oma hebben ook een geweldige tijd gehad, de accu is weer opgeladen. Het allerbelangrijkste natuurlijk is dat onze hoop op een goed resultaat ver is overtroffen.

Weer thuis...

En dan kom je weer thuis. Veel vertellen, foto’s bekijken en een enorme berg was strijken. Maar als je dan ’s avonds aan die enorme berg begint, dan komt het besef pas goed dat je eigenlijk een wonderlijke ervaring hebt meegemaakt. Zo’n enorme vooruitgang in zo’n korte tijd mag wel een wonder heten. Ook op school was men aangenaam verrast over de vooruitgang van Tim. We hebben direkt bij de eerste schooldag aan de leidsters uitgelegd hoe alles werkte en ook daar vraagt hij nu om dingen die hij wil hebben, hij noemt zijn leidsters bij de naam, doet meer mee met allerlei spelletjes en is meer betrokken. In augustus gaat Tim op een nieuwe school beginnen en ook daar heb ik al een gesprek gehad met zijn nieuwe juf. Hij heeft nu in ieder geval een stuk meer bagage meegekregen voor weer een nieuwe fase in zijn leventje.

En als hij dan ’s morgens om 08.00 uur voor de diepvries staat en vraagt “mama, mag ik ijsje” dan moet ik lachen. Met dank aan Papito met zijn lach (en natuurlijk niet te vergeten Floor, Meriam en Aimee).

Mariëlle

P.s.: Tim heeft deze kans gekregen, maar er zijn nog zoveel kinderen die deze kans moeten krijgen. Daarom zal ik me nog meer blijven inzetten als vrijwilliger voor de SDFT. Dat er nog veel ouders mogen volgen!!!!