Naar Curacao! 

Vrijdag 29 augustus 2008:

Na een hectisch jaar en hectische weken vooral is het zover: we gaan op reis naar Curacao, Olaf mag Dolfijjntherapie gaan doen ! Een heel speciale reis, grotendeels mogelijk gemaakt door Olaf zijn oom en tante die de therapie met hun bedrijf gesponsord hebben.

We vinden het geweldig dat Olaf de kans krijgt om zoiets bijzonders te gaan doen ! We weten niet goed wat we mogen verwachten, we weten dat we geen wonderen mogen verwachten, maar hopen toch wel van alles en nog wat. Misschien kan zijn (uit)spraak wat vooruit worden geholpen, misschien nog andere dingetjes... Geen idee wat er allemaal mogelijk is.  Hoe dan ook denken wij dat we het in elk geval moeten proberen, al boekt hij maar en hele kleine vooruitgang, dat zou toch al heel mooi zijn !
 
Op dinsdag 2 september 2008 (wegens werkzaamheden was alles 1 dag opgeschoven) was de eerste therapiedag ! Spannend !  Voordat we hier kwamen, hebben we getracht om Olaf wat meer watervrij te maken en dat is gelukt en bovendien hebben we hem geprobeerd om hem enthousiast te maken voor Dolfijnen, maar als we het dan hadden over zwemmen met Dolfijnen, zei hij vaak “haai”, hij wilde liever zwemmen met een “haai”! :) De avond voor de therapie had hij nog steeds meer interesse in haaien, maar dat veranderde al snel…

Olaf’s therapeuten Maaike (logopediste) en Mandy (fysiotherapeut) waren allebei Duits, maar Nederlandssprekend. Tijdens het intakegesprek met Maaike bleek dat zij zeer goed voorbereid was en al heel veel over Olaf wist, wat erg professioneel op ons overkwam. Bovendien merkten we al snel dat dat ze zo goed Nederlands spreekt dat dit geen probleem zou zijn voor het verbeteren van Olaf’s spraak.

Mee naar de dolfijn

Zijn eerste watersessie vond hij het nog wat eng allemaal. Hij zat op het dok en ze probeerden hem in contact te brengen met de dolfijn. Toch vonden we dat hij redelijk snel al mee het water in werd genomen. We stonden een flink eind van hen af, maar we konden Olaf flink horen protesteren en jammeren. Maar we zagen wel dat op het moment dat hij net iets verder van de dolfijn af was, hij wel interesse had, hij ging niet steeds in elkaar gedoken zitten zoals vaak als hij bang is. Ook merkten we dat hij op het dok wel een “grote” mond had. Ze lieten Olaf met ringen gooien naar de dolfijn en de dolfijn speelde met een bal en kreeg steeds vis tussendoor, de therapietijd is voor hen namelijk gelijk voedertijd.
We hoorden van de therapeute later dat hij op het laatst van de sessie zelfs het water niet uit wilde ! Blijkbaar was het toch goed om gelijk door te zetten ! En het mooiste was: Olaf wilde toen hij terugkwam meteen weer met de therapeut mee naar de dolfijn !
 
Tijdens de nabespreking bleek maar weer hoe professioneel het eraan toe gaat en hoe kundig de therapeut(en). Ze had in korte tijd al zoveel geconstateerd over Olaf. Ze vertelde een aantal details over zijn spraak en ook had ze natuurlijk gemerkt dat hij erg snel afgeleid is, kijk daar een dolfijn en daar vis, alles is leuk...

Het plan was in de eerste plaats aan zijn spraak te gaan werken en daarnaast ook aan zijn concentratie en misschien ook een beetje de fijne motoriek. Problemen met spraak en motoriek gaan vaak samen, vertelde ze, omdat spraak ook een soort fijne motoriek is. Na het gesprek hadden we een goed gevoel over het observatievermogen en de kundigheid van de therapeut(en).

Na een paar dagen was hij minder bang. Leuk was dat Olaf ’s morgens vaak vroeg: “Oa-tijd ?”(Dolfijnen-tijd ?) Maar wel merkten we dat het best zwaar was, de therapie, de warmte en alles. Ondanks dat ging het erg goed, durfde hij op een gegeven moment Geegee aan te raken, mee op zijn buik en rug  te gaan etc., nu ja, niet helemaal zelf natuurlijk! En..hij heeft vis gevoerd aan Geegee ! Voorheen durfde hij het nog niet maar zoals Maaike zei, soms wil hij wel maar durft het niet. Maar nu hebben ze het visje op zijn been gelegd en Olaf schok een beetje van: “o jee, wat krijgen we nu” maar toen deed hij toch en meteen 4 keer achter elkaar !
 
Maaike heeft ook een paar oefeningetjes gedaan om te testen of e.e.a. goed verwerkt wordt in zijn hersenen en dit is dan volgens mij een belangrijke voorwaarden om taal goed te kunnen aanleren. Tot nu toe voldoet hij geloof ik aan alle voorwaarden en doorloopt hij een”normaal” taalproces (al is het veel langzamer).

Kijken bij de therapie 

Leuk was ook het moment dat wij als ouders naar de andere kant mochten komen om te kijken, nu konden we ook foto’s maken en filmen van dichtbij. En vooral konden we ook goed zijn gezicht en reacties zien.  Olaf mocht opdrachtjes doen, zoals helpen de stok vast te houden waar de dolfijn overheen ging springen, nou, hij genoot zichtbaar ! Overigens moest hij zelf een paar keer zelf kiezen was Geegee moest gaan doen, Maaike toonde dan 2 plaatjes met daarop bijvoorbeeld de dolfijn die met de bal speelt en de dolfijn die gaat dansen ofzo. Hij moet dat een duidelijke keuze maken en het ook hardop zeggen, eerder gebeurt het niet.

We hebben daar ook een Duitse familie ontmoet met een zeer zwaar gehandicapt jongetje en hun doelen zijn heel anders dan onze doelen, welke weliswaar belangrijk zijn, maar in het niet vallen bij die van hen: zijn hoofd recht houden en zitten en weer wat blijer worden. Ook sprak ik een vrouw die er voor de tweede keer was, haar zoontje kon bijna niets maar sinds de therapie van vorig jaar, kan hij nu geloof ik een beetje zitten, meer waarnemen en zelfs dingen een beetje vasthouden. Geweldig ! Als je dit soort dingen hoort, is het te gek voor woorden dat niet veel meer kinderen of alle kinderen met beperkingen deze kans krijgen.
 

Family Swim

Family Swim: Het is leuk om te horen dat Olaf het vaak over Maaike en Mandy heeft en over “oa memmen” (dolfijn zwemmen) enmaar nu was hij zelfs boos dat wij zouden gaan zwemmen met Geegee en niet hij, nee, papa en mama moesten kijken en Olaf zwemmen ! Maar later heeft hij lekker gespeeld en is ook nog wezen kijken naar papa en mama en hij heeft de haaien gezien en grote schildpad die je daar dan kunt zien). Een geweldige ervaring hoor, dat we zelf met de dolfijnen mochten zwemmen en helemaal niet eng !

We hebben ook nog een aparte afspraak gehad met Maaike over taal en spraak. We hadden het ook over de doelen etc. dat ze er hier een begin mee maken/de dingen in gang zetten, met de bedoeling dat wij en de therapeuten er thuis mee verder gaan. Je kan niet in twee weken enorme veranderingen teweeg brengen. De bedoeling is hem o.a. te laten inzien dat hij van alles kan, het vertrouwen in zichzelf te laten krijgen en dat hij bijv. ook om hulp durft te vragen als iets niet lukt en dat dat ook niet erg is.

Eveneens hebben we een informatiegesprek bijgewoond over Dolfijntherapie. Men vertelde nu ook dat dat ze wel hele goede motivators zijn. Doordat de kinderen het zo leuk bij ze vinden worden ze gemotiveerd om dingen te doen die ze misschien eerder niet dachten te  niet kunnen of durfden.  Men wil de kinderen door de therapie zeker maken van zichzelf en motiveren om (nieuwe) dingen te doen en helpen zorgen dat ze hun (reeds aanwezige) mogelijkheden leren benutten. Ik hoop maar dat ik het zo redelijk verwoord.
Wat leuk is om even te melden: bij dat Duitse jongetje zag je na een tijdje al een beetje verandering en de familie had ook het gevoel dat hij zich hier gelukkiger voelt, misschien ook door de warmte. Wij als buitenstaanders merken zelfs al iets ! Bijzonder hoor !

Maar toen kwam de laatste therapiedag en hoe leuk hij het deze 2 weken ook vond,  Olaf vond het niet erg dat het de laatste keer was, hij vond het wel “genoeg” zo, zoals hij zei. Maar eenmaal in het water, had hij natuurlijk weer erg veel plezier !

Na de “dok-tijd” mochten we weer aan de andere kant komen kijken, erg leuk om te zien van zo dichtbij ! We zagen en hoorden weer goed zijn reactie en zagen zijn gezichtje stralen !

Het was weer erg leuk om te zien en het zwaaien na de therapie naar de dolfijn (en die zwaait dan terug) gaf nu een ander gevoel. Toen we terugliepen, zei de dolfijnentrainster tegen ons dat ze hem zo enorm vooruit heeft zien gaan en dat het zo goed gaat!  Overigens was ons nu van dichtbij wel veel beter opgevallen hoeveel zekerder hij zich in het water beweegt, Maaike had al wel gezegd dat zijn coördinatie in het water veel beter is, maar op een afstand zie je het toch niet zo goed.

Na de therapie hadden we het “eindgesprek”. We hadden een lijst moeten invullen met onze verwachtingen voor de therapie, resultaten en kruisjeslijsten met specifieke dingen met “hetzelfde gebleven”, “vooruit gegaan”, etc. Best moeilijk ! Marco had toen al wel het idee dat hij wat veranderingen zag, vooral qua zelfvertrouwen en zelfstandigheid, dat laatste dacht ik ook wel, maar ik vond het toch moeilijk te beoordelen, ja, in het water ging het duidelijk beter, maar met zijn spraak had hij toevallig voor de vakantie al net een sprongetje gemaakt. Lastig… Marco zei ook nog dat hij het idee heeft dat ze hier anders omgaan met de handicaps, echt om eruit te halen wat erin zit, te kijken naar de mogelijkheden. Na het gesprek kregen we de map met foto’s mee en de CD met foto’s en DVD. Erg leuk !

Vooruitgang 

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en we zijn nog steeds enorm enthousiast over het CDTC en de professionaliteit al blijft het moeilijk om precies te zeggen waardoor het zo goed gaat: door de dolfijntherapie, school, zijn eigen ontwikkeling of een combinatie ervan. In elk geval is hij zekerder in het water en dat hij vaak hulp ergens bij vraagt komt  waarschijnlijk ook door de dolfijntherapie en misschien is hij ook wel zekerder in zijn praten, want ook al liet hij thuis wel al het een en ander zien, feit is wel dat hij bij de logopedie-test op school in een jaar tijd bijna een jaar vooruit is gegaan ! En dat is voor een kind op een ZMLK-school erg veel dus misschien dankzij de dolfijntherapie ?!! Dat zou zomaar kunnen..!

Vaak komen de resultaten pas of worden pas duidelijk in de gewone situatie, thuis dus, soms ook na geruime tijd. Dat hoorden we daar ook van ouders en sommigen komen steeds weer terug. Want elke stap, hoe klein ook, is de moeite waard, zeker bij zwaarder gehandicapte kinderen, die bijvoorbeeld meer reageren op de buitenwereld dan voorheen, die kunnen zitten of zelf hun hoofd omhoog houden !  Ook wij hebben met eigen ogen een verschil kunnen bemerken bij het Duitse jongetje, zij zullen ook thuis moeten afwachten en veel oefenen om het resultaat verder te bewerken, maar het verschil was er wel, en dat in twee weken ! En onlangs bezochten we zijn site en had hij een grote vordering gemaakt !
Onze conclusie is dus dat de therapie niet op lucht gebaseerd is, maar wel iets is dat vaak een per kind verschillende vooruitgang in gang kan zetten, waaraan ook thuis verder gewerkt moet worden (en dat is eigenlijk logisch…)!  

In elk geval willen wij het CDTC en in het bijzonder Maaike en Mandy bedanken voor de goede en professionele begeleiding, betrokkenheid en goede tips !