In oktober 2009 zijn we begonnen met alle voorbereidingen voor de Dolfijntherapie. Een jaar later, november 2010 was het zo ver. Een bijzondere belevenis, omdat we er voor gekozen hebben om alle 3 onze zonen tegelijkertijd de therapie te laten volgen. Jasper, 10 jaar met pdd-nos – Thomas, 8 jaar met ADD en Steven van 5 jaar met het syndroom van Down. Een mooi koppel. De reis met de rechtstreekse vlucht viel ons alleszins mee. Daar hadden we best tegenop gezien met onze 3 belhamels. Het laatste uurtje in het vliegtuig was het moeilijkste. Toen was onze jongste het helemaal zat. Maar dat is ook niet zo verwonderlijk als je ’s morgens om 4.00 uur al op staat en vervolgens later op de dag bijna 10 uur moet vliegen. Helaas heeft hij toen niet geslapen. Op de terugweg wel. De therapie is de eerste 2 dagen niet doorgegaan vanwege weersomstandigheden, verkeerde wind en daardoor vervuild water. De mensen van het CDTC nemen, terecht, hierin geen risico voor de kinderen. Maar toch hebben de kinderen 10 dagen therapie kunnen volgens dankzij de inzet van alle medewerkers die in het weekend ook doorgewerkt hebben. Het was wel intensief om 10 dagen therapie te hebben zonder weekend/pauze, maar het was zeker de moeite en energie waard. De therapeuten hadden al snel het vertrouwen gewonnen van Jasper, Thomas en Steven. De jongens hebben vanaf het begin af aan goed meegewerkt en waren totaal niet bang voor de dolfijnen. Het was erg prettig om elke dag overleg te hebben met de therapeuten over hetgeen gedaan werd en de plannen voor de volgende dag te bespreken. Zo blijf je als ouders goed op de hoogte en is het ook altijd mogelijk om te vragen om aanpassingen / wijzigingen / aanvullingen op de therapie. Ook hebben we veel tips gekregen om thuis en op school te kunnen toepassen. Bij Steven is duidelijk gewerkt aan de mondmotoriek. Hij is zich meer bewust van zijn mond, tong en lippen. Daardoor is hij veel meer gaan praten. Ook is hij door de therapie minder gevoelig op zijn hele lichaam, wat erg belangrijk is om te leren eten. Bij Thomas is er veel gewerkt aan de spontane spraak. Ook zijn zelfvertrouwen is een heel stuk gegroeid. Hij durft daardoor ook meer te vragen, zowel thuis als op school. Jasper heeft hard gewerkt aan de communicatie en leren herkennen en benoemen van emoties. Ook zijn spontane spraak is met sprongen vooruit gegaan. Ook zijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid. Allemaal prachtige resultaten dus. We krijgen hierover ook regelmatig reacties van anderen en ook de school is zeer verrast over het resultaat. We zien ook nu nog steeds positieve veranderingen. Het is erg fijn om ook van anderen te mogen horen dat ze vinden dat de kinderen zo gegroeid zijn in hun ontwikkeling. Ons uitgebreide verslag met foto’s is te zien op: familieboers.blogspot.com