Hallo,

Ik ben Karin, de moeder van Laura. Er is mij gevraagd om een column te schrijven voor de nieuwsbrief. Natuurlijk wil ik dit graag doen. Bij deze. Ik zal in deze column een van de  sprongetjes beschrijven die Laura sinds de dolfijntherapie maakt. Er volgt dus meer.

Maar als eerste zal ik Laura beschrijven. Laura is een meisje van 6, bijna 7 jaar. Ze heeft een energiestofwisselingsziekte. Ze maakt te weinig energie aan om lichamelijk goed te functioneren. Daarbij heeft ze een verstandelijk beperking. Of het een met de ander te maken heeft? Waarschijnlijk wel.
Ze kan niet praten maar maakt gebruik van gebaren om te communiceren. Verder is ze altijd vrolijk, opgewekt, leergierig en houdt van zwemmen, boekjes lezen, met de bal spelen en grapjes maken.
Waar Laura niet van houdt is tanden poetsen, haren wassen en kammen.

In december zijn we naar Curaçao geweest. Een van de dingen waar we aan wilde werken is het tandenpoetsen. Ze zijn aan de slag gegaan met sensibiliteit therapeutisch tandenpoetsen volgens Mueller. Laura heeft baat gehad bij de aangeboden structuur. Je begint bij de minst gevoelige gedeelte van de mond en eindigd bij de meest gevoelige gedeelte. Ze zongen bij het tandenpoetsen een liedje. Tijdens de therapie ging Laura’s mond open en die van mij ook maar dan van verbazing. Ze liet alles toe. Nu moet je je voorstellen dat wij thuis Laura in de houtgreep moesten pakken om haar tanden te poetsen.
De dagen na de therapie gingen wij zelf aan de slag. De eerst dag deed ze haar mond helemaal niet open. Liedje zingen hielp echt niet. Toen zijn we begonnen met tellen. En ja hoor het lukte. Ze hield haar mond open en met haar handjes begon ze ook te tellen.
Na een maand deze methode gebruikt te hebben, zijn we begonnen met een elektrische tandenborstel. Het ging echt super.

Doordat we Laura structuur geven met tandenpoetsen is het voor haar begrijpelijk geworden. Zo dit is de eerste sprong die ik graag met jullie wil delen. Er volgen er zeker meer.

Dolfijne groetjes van Karin.