We zijn weer terug.....

Nu we weer een beetje in het ritme van de dag proberen te komen zullen we, zoals beloofd, een klein verslag schrijven voor alle mensen, die ons, op welke manier dan ook, gesteund hebben. 

 

Voorbereiding

In oktober is het plotseling zover. We krijgen toestemming van de scholen om met de kinderen te vertrekken naar Curaçao! Alles moet nu in sneltreinvaart geregeld worden. Via het reisbureau konden ze ons niet helpen, alles was volgeboekt. Nu hebben we toestemming, en dan is er geen plaats?! Gelukkig weten we na enig speurwerk op internet losse tickets te bemachtigen, een huurauto en een accommodatie. De afhandelingen worden verzorgd en het inpakken begint! We proberen de kinderen zoveel mogelijk voor te bereiden op wat er komen gaat. Dat Jan en William daar naar toe gaan om iets te leren, dringt niet helemaal tot hun door. Zij hebben meer het idee dat ze daar naar toe mogen om de dolfijnen iets te leren!. Dit laten we dan ook maar zo. Mama heeft een afknip kalender gemaakt, en het aftellen kan beginnen.

 

10 november:

Eindelijk is het dan zover. We kunnen vertrekken! Vroeg uit de veren en met hevige regenbuien naar Schiphol. Nadat we de auto geparkeerd hadden, kwamen we doorweekt aan in de vertrekhal. Inchecken, koffiedrinken en door de douane, waar Tante Ans (Ans Becker) op ons zat te wachten. Uiteraard moesten er nog snel wat winkeltjes bekeken worden en daarna instappen.

 

De kinderen hebben zich tijdens de best wel lange reis redelijk weten te vermaken. Na ruim 10 uur hadden we dan ook eindelijk Curaçao in zicht. Het was daar veel warmer als we gewend waren (32 graden!). Het leek wel of we een warme, vochtige deken over ons heen kregen! Na een ongeplande rondrit over het eiland en Willemstad, een ongepland bezoekje langs de gevangenis toch de accommodatie gevonden. De kindertjes lekker onder de douche gestopt en snel in bed (Voor de kinderen was het inmiddels 2 uur s’nachts).

 

De volgende morgen waren de kinderen al heerlijk om 3 uur op (Nederlandse tijd 8 uur). Papa en Mama vonden dat niet zo heel erg gezellig. De zondag hadden we dan ook hard nodig om een beetje tot ons zelf te komen.  De accommodatie (Papagayo) was goed verzorgt. Om de andere dag schoon beddengoed (krijg ik thuis niet!).

1e week:

Maandag was de eerste therapie dag. Tante Ans Past op Nelleke en Gisanne en wij naar het therapiecentrum. Daar aangekomen werden we allerhartelijkst ontvangen. Na kennis gemaakt te hebben met het volledige team en de therapeuten, de trainers en de stagiaires  hebben we samen met de therapeuten de doelen behandeld. De kinderen mochten met de therapeuten en de stagiaire’s naar de voorbereiding. Tijdens deze voorbereiding van een half uur werden de kinderen getraind in onder andere ,het bewust worden van zichzelf, het geblinddoekt  vertrouwen op een ander, het leren grenzen aangeven door middel van pijn prikkels bij zichzelf en anderen, het vergroten van de zelfredzaamheid. Voor andere kinderen zullen deze zaken vanzelfsprekend zijn. Voor Jan en William en Nelleke is dit helaas niet zo.  Na de voorbereiding mochten de kinderen eindelijk naar de Dolfijnen. Jan en William waren erg zenuwachtig. Nadat met Papito de dolfijn kennis gemaakt te hebben,gaat het werk op het Doc voort.

De kinderen kregen opdrachten aangeboden, welke beloond werden met een opdracht met de dolfijn in het water. De opdrachten waren divers, zoals het leren omgaan en nadoen van emoties, het leren en accepteren van het uiten van emoties, het nadoen van emoties, het trainen van de concentratie. Leren omgaan met gevaar en nog veel meer! Door de interactie is het voor de kinderen een grote stimulans om de opdrachten op de correcte wijze uit te voeren. Dit vergt uiterste concentratie. Op wijze waarop en de volgorde van de opdrachten zijn van groot belang, anders zal de dolfijn niet juist op hun reageren.  Na de sessie in het water tijd om te douchen, en aan te kleden. Terwijl de stagiaires de kinderen alles leren over het zeeleven, krijgen papa en mama 3 kwartier tot een uur nabespreking. In deze besprekingen wordt verteld wat er behandeld is, hoe er mee om te gaan en leren wij wat voor de kinderen het beste reactie is en waarom het juist bij deze kinderen noodzakelijk is om dit zo te doen.    

Na de sessie waren de kinderen en papa en mama volledig versleten. Op de terugreis naar de accommodatie werd er dan ook veel gesnurkt in de auto. Weer in de accommodatie aangekomen hadden opa en oma al voor een heerlijke maaltijd gezorgd, Wat zijn we toch verwend!

Zaterdag 17 november:

Even de tijd om iets van het eiland te bekijken. Uiteraard gaan we naar Willemstad met de welbekende pontjesbrug (Emmabrug) Helemaal geweldig was het toen de brug ook nog open bleek te gaan voor een groot zeeschip. De brugwachter stond hevig tegen ons in het paplimento te gebaren, maar zoals het een eigenwijze Hollander betaamt, zijn wij lekker blijven staan (Bleek dat we er niet meer af konden als de brug open staat).

Nadat alle centen uit waren gegeven in Willemstad, snel teruggegaan naar het huisje om op adem te komen.

2e therapie week:

Inmiddels zijn we een beetje aan het ritme van de dag gewent. Aan de kinderen en ons wordt hard “getrokken”; elke avond rond 8 uur half 9 onder de wol. De week vliegt inmiddels voorbij en vrijdag is het dan ook weer tijd voor afscheid. Buiten onze verwachting om valt er menig traan. We zullen jullie en je steun missen! Onze dank aan: Het voltallige personeel van het CDTC Curaçao, in het bijzonder: Floor, Nicole, Papito, GeeGee, Gernanda en de 2 stagiaires.